Tashaki Miyaki - EP

 Πόσο μ αρέσουν τα πουά φορέματα δε ξέρεις.Τρελαίνομαι!Ναι εντάξει πιστεύω πως γεννήθηκα σε λάθος εποχή.Μ αρέσουν τα 60's.Και τα 70's.Να και η απόδειξη.Νομίζω ότι εκείνη την εποχή θα άφηνα ιστορία.Το σήμερα είναι για μένα λίγο "in the time of chimpanzees i was a monkey" φάση.Loser εντελώς όμως.
 Για το δισκάκι θα πω μόνο πως αν γουστάρεις έστω και λίγο lo-fi,θα πάθεις...

Tashaki Miyaki - Get It Right from The Sounds Of Sweet Nothing on Vimeo.




Tashaki Miyaki - Somethin' Is Better Than Nothin' from The Sounds Of Sweet Nothing on Vimeo.

Coasting - You're Never Going Back (2011)

Γαμημένο ημερολόγιο,

 Είμαι στην Αθήνα.Εδώ και δυο τρεις μέρες.Το κεφάλι μου πάει να σπάσει από το βήχα το πυρετό και τα απανωτά τσιγάρα.Απολαμβάνω όμως την άριστη φιλοξενία ενός πολύ καλού φίλου.
 Πριν λίγο βγήκα μια βόλτα ως το Άττικα για να πάω ένα μπουκαλάκι νερό στη κοπέλα μου.Εξακολουθεί να είναι τόσο ηλίθια και να μη σηκώνει τα λεφτά της από τη τράπεζα ούτε καν για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της.Ίσως ήθελε απλά να με δει.Η κοπέλα μου...Για μένα πάντως δεν ήταν εύκολο πράγμα να κάνω αυτή τη κίνηση.Ντύθηκα σα κρεμμύδι,είπα καλησπέρα στη γριά που πέτυχα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας.Μέσα στο ασανσέρ μ έπιασε βήχας.Βγήκα βρίζοντας.Περπάτησα για δυο λεπτά και μπήκα στο μετρό.Στάση Συγγρού - Φιξ.Κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά σα κάτι να με κυνηγούσε.Έβγαλα τα ψιλά από τη τσέπη κι έκανα περίπου άλλα δυο λεπτά να βγάλω εισιτήριο.Κατέβηκα τις κυλιόμενες σκάλες βρίζοντας.Άλλα δυο λεπτά για να ρθει ο συρμός.Δε κοίταγα τίποτα.Πουθενά.Αδιάφορα όλα.Ο συρμός έφτασε τσιρίζοντας και μ έκανε να ανατριχιάσω.Μπήκα μέσα και στη διαδρομή Φιξ-Ακρόπολη ένιωσα μια κλειστοφοβία.Ένιωσα να με πλακώνει όλο το γαμημένο τσιμέντο που σκεπάζει το μετρό.Αποφάσισα να κατέβω Ακρόπολη.Περπάτησα 15 λεπτά μες το κρύο μέχρι Σύνταγμα.Κρύωνα αλλά δε με πλάκωνε κανένα τσιμέντο και δε με ανατρίχιαζε κανένας θόρυβος.1-0.Πρώτη νίκη για σήμερα.Πρώτη νίκη μετά από καιρό.Φτιάξε τα πράγματα στη ζωή σου όπως εσύ θες.Διαχείριση θέλει...
 Περπάτησα το πεζόδρομο έξω από το Μ. Βρετάνια. Προσπέρασα κινέζους μικροπωλητές κι αγόρασα βότανα από μια γριά με σάπια δόντια και μαντήλι.Μ αρέσουν οι γριές με το μαντήλι.Μου εξάπτουν τη φαντασία οι ζωές που δεν έζησαν.Άρχισα να έχω μια κάποια επικοινωνία με τους γύρω μου.Άρχισα να κολακεύομαι από ανθρώπινα βλέμματα.Συμμετείχα στο πάρτι!Μια κοπελιά μου φάνηκε πως χαμογέλασε στο περίπτερο έξω από το Zonar's.Πήρα ένα μπουκαλάκι νερό.Περπάτησα κατά μήκος του Zonar's ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους θαμώνες του.Το μάτι μου έπεσε σε μια παρέα από τρεις γυναίκες.50άρες.Υψηλή κοινωνία.Πολύ υψηλή.10 ευρώ ο καπουτσίνο.Ίσως και 12.Τις είδα να με κοιτάζουν με κείνο το βλέμμα το απαξιωτικό.«Ο αλήτης ο αξύριστος με το σκισμένο απ τα πατήματα τζιν».Συμπλήρωσα αυτό το βλέμμα προσθέτοντας με το μυαλό μου τη φράση «μακάρι να με έβαζε στο κρεββάτι και να μου δινε να καταλάβω όλη νύχτα».Αποστειρωμένα μουνιά,αν με πιάνεις.Αγάμητα σε φάση βολεύτηκα με τη βιτρίνα που έχω για σύντροφο εδώ και πολλά χρόνια.Ο κόλπος μου είναι σχεδόν κλειστός και τα σεντόνια μου σκισμένα από δαγκωματιές τις νύχτες που δεν αντέχω άλλο.Τις νύχτες.Γιατί το πρωί έχει ψώνια και καφέ στο Zonar's είπαμε.
 Έφτασα στην είσοδο του πολυκαταστήματος.Πέρασα τις μεταλλικές στήλες που έχουν για έλεγχο κι ανέβηκα τα μαρμάρινα σκαλιά.Έκλεισα τα μάτια για να αποφύγω τη ζαλάδα από το γυάλισμα των φώτων στο μάρμαρο.Μπήκα στο ασανσέρ.Εγώ και δυο λακέδες.Δεν είπα καλησπέρα.Δε χάρισα ούτε ένα χαμόγελο.Άρχισα να βήχω όχι από το κρύωμα.Μάλλον από αλλεργία στα κουστούμια...3ος όροφος.Μόδα ,τζινς,κάσουαλ αρμάνι τζινς,ριπλέι,τακέσι κουροσάβα.... ζαλάδες. Φώτα...ζευγάρια παντού.Πωλήτριες.Πωλητές.Γκέι υπεύθυνοι ορόφου.Σαπίλα.Κυριλέ σαπίλα.Έφτασα στη δικιά μου.Δε τη φίλησα καν.Παρακολουθείται το κόρνερ με κάμερες.Της άφησα το νερό.Της έδωσα και κάτι ψιλά που τα δέχτηκε τελικά με δυσκολία.Έκανα να φύγω.Άρχισα σχεδόν να τρέχω.Αν είχε «γύρισμα» θα ήμουν ο πρωταγωνιστής.Κατέβηκα τις σκάλες αυτή τη φορά.Πέρασα από τα οπτικά και μετά από τα καλλυντικά.Βγαίνοντας ένιωσα μια ανακούφιση από το παγωμένο αέρα.Περπάτησα την αντίστροφη διαδρομή.Κοίταξα πάλι το Zonar's.Το φαντάστηκα να καίγεται.Μπήκα στο μετρό στο Σύνταγμα.Το τσιμέντο άρχισε να με πλακώνει και πάλι.Διασταύρωσα το βλέμμα μου με πολλούς περαστικούς.Ένας απ αυτούς με κοίταγε με επιμονή αλλά πέρασε δίπλα μου και χάθηκε.Πήρα το συρμό.Στο βαγόνι κοίταγα επίμονα μια φοιτήτρια.Μου χαμογέλασε νομίζω.Να ναι καλά γιατί ξέχασα για λίγο το τσιμέντο.Αυτή τη φορά έφτασα Φιξ.Βγαίνοντας εγώ από τη μία πόρτα του βαγονιού κι αυτή από την άλλη έπεσε πάνω μου.Κατά λάθος μάλλον.Δεν ανέβηκε από τις κυλιόμενες.Άρχισε να τρέχει τις κανονικές σκάλες.Και γω πίσω της.Με αργό ρυθμό όμως.Δε τη κυνήγησα.Δε τη ξανάδα ποτέ.Κι άλλη νίκη.Έγραψε 2-0 σήμερα.Κι αποφάσισα να γράφω ημερολόγιο.Μόνο όποτε σημειώνω νίκες όμως.
 ΥΓ:Μιλάμε για γγγγγγγγγγγγγαμώ τα δισκάκια...

 

Blouse - Blouse (2011)

 Θα μπορούσε η ζωή μου να είναι σαν αυτό το δισκάκι.Να χει λίγη από την ομορφιά του.Να μη θέλει να με εκδικηθεί.Απλά πράγματα.Τρυφερότητα (χάλια λέξη;).Αγάπη.Μελαγχολία (ακόμη πιο χάλια λέξη;).Απλότητα.Γιατί πρέπει συνήθως ένα κι ένα να ΜΗ κάνει δύο;Γιατί δε βγαίνουν οι αριθμοί;Γιατί πρέπει να παραδεχτώ ότι πάσχω;Τι είναι η λέξη παραδοχή;Μια χάλια λέξη είναι κι αυτή,που μετουσιώνεται σε κείνο το συναίσθημα της αποξένωσης (ναι συναίσθημα είναι η αποξένωση το ξέρεις).Γιατί πρέπει να γυρίζω στο κρεββάτι σα το λεπτοδείκτη του ρολογιού όλο το βράδυ;Γιατί να μου ξεσκίζουν τις σάρκες ατάκες του τύπου «είσαι μόνο 28»,«τα πράγματα θα αλλάξουν θα το δεις»,«πήγαινε σ έναν ειδικό»,«υποσχέσου να μη πιεις ξανά»...
 Αυτό το δισκάκι με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν αγαπάω τον εαυτό μου.Τον μισώ ολοκληρωτικά.Και μου το ανταποδίδει μέρα - νύχτα.
 Καλημέρα.Χαρείτε λίγο.Υπάρχει κάποιος σε πιο σκατά φάση από τη δικιά σας.
ΥΓ:Ο διάβολος της παραπάνω εικόνας είναι δημιούργημα μιας πολύ καλής φίλης.Έχασε τα κέρατά του από μια πτώση στο σεισμό του 99.Γαμώτο δε θυμάμαι να χασα κάτι το 99 και γω...

Milk Music - Live at WFMU on Brian Turner's Show on July 5, 2011

 Ξύπνησα στην Αθήνα με πυρετό,βήχα κτλπ.Η είδηση είναι πως είμαι στη πόλη.Γιατί;Γιατί το υποσχέθηκα έχοντας πιει μια μπουκάλα (ντάξει σχεδόν) Havana 7 μετά τη δουλειά,8 μιση το πρωί.Είναι προφανές.Ο οργανισμός μου με εκδικείται.Κι όσο συμβαίνει αυτό άλλο τόσο τον πάω κόντρα.Γαμημένος οργανισμός.Κανονικά όμως.Έλα αφήνω τη γκρίνια... Είχα να επιλέξω ανάμεσα στο remix της Zola από τον Lynch και σ αυτό εδώ το 7" που το τσίμπησα στο Icoulddietomorrow .
 Ποιός τη γαμάει ρε τη Zola;Σοβαρά τώρα...
Get it

Colleen Green - 4 Loko 2 Kayla (2010)

 Έχω θέμα με το παρελθόν.Όσο γαμάτο κι αν ακούγεται το κλισέ «μη μετανιώνεις για πράγματα που έκανες» δε μ αγγίζει καθόλου.Θα εξηγηθώ εκτενέστερα ίσως στο μέλλον.
 Σκάβοντας σε παλιούς φακέλους με μουσικές ξέθαψα αυτούς εδώ.Δε θυμάμαι καν αν είναι μπάντα η σόλο πρότζεκτ.Μόνο κιθάρα φωνή και ντραμ μασίν ακούω αλλά δεν έχει και τόσο σημασία.Έχει;
 Το ποστάρω μόνο και μόνο για το Dance the night away.

α έχουνε και μπάσο ρε

κάπου στη πορεία τσίμπησα κι ένα ep που βγάλανε το 2011.

κι ένα demo επίσης

Brice Woodall - Some Odd Years (cassette ep)

 Νότες που σκάνε πιο υποτονικά κι απ τις σταγόνες της βροχής.Η γλυκιά μελαγχολία που με έριξε αυτό το δισκάκι αντικατέστησε τη σημερινή «καλημέρα».Για κάποιον άγνωστο λόγο θύμωσα πάλι με τον ήλιο,που δε λέει να βγει,να πάρει μακριά τις σκοτεινές κηλίδες και ότι άλλο γαμημένο μου προκαλεί αυτή τη θολούρα στην όραση.
ΥΓ1:Το 2012 δε μπήκε καλά μα τη Παναγία...
ΥΓ2:Κώστα ευχαριστώ για το δισκάκι :)
 Some Odd Years (cassette ep) by Brice Woodall